Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Jasper Smits.

De eerste tomaat werd in 1969 gegooid. Deze werd gegooid in een tijd waarin de toneelwereld, als wel de muziekwereld, onder invloed stond van de overheid. De overheid koos welke toneelstukken opgevoerd werden door een subsidiesysteem dat voor een elitair theater zorgde. De tomaat werd gegooid uit woede op de bemoeienis, zodat de overheid haar handen terugtrok uit de artistieke wereld. Een wereld waar vrijheid van geest en expressie ervan tot prachtige mogelijkheden en creaties kan leiden en onderdrukking alleen zorgt voor ergernis.

 

Wij als studenten moeten de samenleving maken, want we gaan zeer snel deel van de economie worden. Maar we blijven achter in de vele facebook posts die we snel als genoeg waarheid willen accepteren. Gaan we eindelijk een mening vormen over politieke onderwerpen of blijven we lachen om een video van minder dan 2 minuten waarin enkele van de overtallige uitspraken van Trump te zien zijn die betuigen van een tekort aan respect, inzicht en humaniteit? Of gaan we werkelijk inzien dat deze president meer is dan die uitspraken en een werkelijk gevaar is voor de wereld, voor het tegengaan van de opwarming en bovenal voor de meest fundamentele mensenrechten? Dat zijn de problemen waar wij als wereldburger mee kampen.

 

Als Nederlander gaan onze zorgen misschien over een kleiner land, maar daardoor zeker niet minder belangrijk. De laatste decennia zijn we als student minder politiek geëngageerd geraakt, waarmee een deel van onze invloed is verdwenen. We kunnen nog steeds stemmen en we gaan nog steeds zo nu en dan de straat op, maar een groot deel van de overtuiging is weg. Misschien boeit het ons minder. Ik spreek over een ‘wij’ en ‘ons’, omdat ik mezelf ken en mijn vrienden om me heen. Natuurlijk spreek ik niet over iedereen. We zijn ons bewust van de gevolgen van de opwarming van de aarde, wat elke graad meer zal doen met de wereld, met Nederland. Toch accepteren we dat Nederland een van de slechtst scorende landen in Europa is wat betreft de vergroening van de economie en opwekking van onze energie.

 

Ik ben dit stuk niet aan het schrijven om men te vertellen over het belang van het tegengaan van de opwarming van de aarde. Ik schrijf dit, omdat ik het engagement terug probeer te halen dat vroeger bestond. We moeten terug naar onze rebellerende roots. Hoe onze (groot)ouders protesteerden tegen het toentertijd beleid dat voor een beperking in het theater en muziek zorgde, zullen wij nu protesteren tegen het beleid dat voor het uitsterven van diersoorten,  voor het stijgen van de zeespiegel tot gevaarlijke hoogte en voor een gedwongen veranderingen in culturen heeft gezorgd. Waar blijven onze tomaten? Laat 2017 het jaar zijn dat wij onze tomaten gaan gooien.